Column: Sinterklaas kapoentje

Dit is het eerste jaar dat er in ons huis écht Sinterklaas gevierd wordt. Na een aantal jaar vooral een leuk toneelstukje voor onszelf opgevoerd te hebben, wordt er dit jaar voor het eerst volop gekleurd en gezongen voor de kachel. Zo hard als het kan, want anders horen de Pieten het natuurlijk niet. Zelfs onze lieve oppas moest eraan geloven toen haar door onze oudste werd wijsgemaakt dat hij écht áltijd zijn schoentje mocht zetten voor het slapengaan… 

Ik vind Sinterklaas echt heerlijk. Niet alleen om de taaitaai - het meest ondergewaardeerde Sinterklaassnoepgoed dat er bestaat - maar vooral vanwege de magie eromheen. De magie én de massahysterie die erbij komt kijken; in elk geval in ons huis. Want zodra de eerste pepernoot in huis is (zo laat mogelijk, want pepernoten eet je per zak), is het rennen geblazen. Al in de week vóór de intocht zitten wij elke avond stipt om zes uur klaar voor het Sinterklaasjournaal. Dat betekent in voren koken en zo snel mogelijk onze broccoli naar binnen schuiven, rennen naar de tv en precies op tijd zijn voor “Het Sinterklaasjournaal met Merel Westerink *tududututututu*”. Nog herkauwend kunnen we nog net zien hoe de Hoofdpiet zich overal weer doorheen probeert te bluffen. 

Als de beste man dan na alle problemen en spanning éindelijk Nederland bereikt heeft, moet het hele gebeuren eigenlijk nog beginnen. Pietenpak aan en gaan met die banaan dus. Elke slipper, sportschoen en slof in het hele huis wordt uit de kasten getrokken, want Sinterklaas heeft beloofd dat we allemaal onze schoen mogen zetten. Dat meer schoenen niet per se meer pepernoten betekent, is dan helemaal niet belangrijk meer en wie daarna de hele bende weer op mogen ruimen, boeit al helemaal niemand. Het feest kan beginnen. Terwijl we nog staan na te hijgen van de zoektocht naar het pietenpak, starten we aan de tocht langs alle sinterklaasverschijningen. 

Want als een razende vliegt de goedheiligman op zijn schimmel langs elke school of kinderdagverblijf, door iedere buurt en bij elk familielid dat je kunt bedenken. Niet gehinderd door alle regen, kou en zelfs sneeuw de afgelopen weken reist hij door het hele land. Het is ongekend hoe hij dat allemaal doet en dat op zo’n leeftijd: wat een held. De man moet wel de drukste bejaarde zijn die er bestaat, dat terwijl hij ogenschijnlijk relaxed naar alle kinderen langs de kant zwaait. 

Ondertussen worstel ik nog met de enkele surprise en dat ene gedicht dat ik nog moet schrijven en schrik ik af en toe wakker omdat er nog een ongevulde schoen staat te wachten (toch nog even naar beneden om extra te zingen dus). Sinterklaas is naast het allerleukste wat er is – dit is nu eens écht het allerleukste wat er is – ook gewoon heel erg druk. Druk, maar wel een glimlach dus. 

Nu las ik een tijdje terug de treurige boodschap dat er voor elk kind gemiddeld maar zeven of acht “gelovige” jaren zijn. Dat betekent dat wij over zes of zeven jaar al geen liedjes meer zingen, tekeningen meer maken of intochten meer bezoeken… Tot die tijd ga ik proberen er éxtra van te genieten, maar: lieve Sint, ik wil zo graag een cursusje tijdmanagement van u in mijn schoen.

Saartje