Column Marie-Christine: Joost (2)
Nieuws ColumnMet een mand vol rammelende flesjes en blikjes fiets ik door het dorp. Door de hobbelige straten lijk ik net zoveel herrie te maken als de harmonie die ons afgelopen Hemelvaart wel erg vroeg wekte. Gelukkig werd ik van hun ritmische klanken wel blij. Want terwijl ‘Europapa’ als een muzikale oorwurm in mijn hoofd loopt, blijf ik me afvragen wat er in Malmö in hemelsnaam gebeurd is dat onze Joost niet mocht optreden tijdens de finale.
Het was afgelopen donderdag zo mooi. Tijdens de tweede voorronde had een groep vrienden van middelste zich in mijn huiskamer verschanst om hun idool vanaf de bank te steunen. Het gezelschap was net zo kleurrijk als bezoekers van het songfestival en dat moeder en jonger zusje bij de fans aansloten was totaal geen probleem.
Ik was de enige in het gezelschap die tot voor kort nooit van Joost gehoord had. Mijn gasten kenden Joost zijn repertoire en bezochten meerdere concerten. Het leukste was een verrassingsconcert, waarin Joost tijdens een festival een buitenlandse artiest verving die niet kwam opdagen. Een legendarisch optreden waarbij de zanger vrolijk de moshpit aanvoerde. Joost is een kanjer die eigenwijs, net als de jongeren op mijn bank, zijn eigen weg gaat.
Het bonte gezelschap op de bank vond dat ik zeker een shotje moest proberen, al waren ze ook driftig aan de Wicky. Nee, geen tequila, al werd die ook gedronken, maar het kinderdrankje dat ik mijn kinderen in de onderbouw nog weleens gaf, soms zelfs met een rietje gedronken. Ook worstjes en worteltjes vonden gretig aftrek. Middelste liep als gastheer keurig te zorgen en te poetsen. Na de opluchting dat Joost door was naar de finale sloeg een aantal zelf aan het musiceren. Joosts feestje werd nog even voortgezet.
Hoe zuur was het zaterdag toen het bonte gezelschap bij een ander lid de finale zou kijken. Uiteindelijk belandde het gezelschap in een muziekcafé waar ze vanwege een matige opkomst van songfestivalkijkers mochten helpen het bittergarnituur te laten verdwijnen. Toch een win-winsituatie. Dochterlief rouwde meer, al werd het korte fragment van haar concert bij Joost megaveel geliked. Dus ook hier een klein lichtpuntje. “Het had zo mooi kunnen zijn”, denk ik teleurgesteld. Terwijl ‘Europapa’ in mijn hoofd nagalmt, rammelt de emballage vrolijk mee.
