Martien en Jo van de Graef - Van Thiel al 50 jaar een paar

Aarle-Rixtel, “Kijk, bij ons achter kun je het dak van mijn ouderlijk huis zien”, vertelt Martien in de gezellige serre van Jo en Martien aan het ‘vergeten’ stukje Bosscheweg. “Nu heet het daar Koppelstraat, maar hemelsbreed woon ik ongeveer 50 meter van mijn geboortehuis.” Jo komt uit Lieshout en is geboren ‘op’, ‘aan’ of was het nou ‘in’ het Achterbosch in Lieshout. Hun hele getrouwde leven wonen ze hier al. Hier krijgen ze ook hun drie kinderen, Paul, Sandra en Hans en die hebben samen voor drie kleinkinderen gezorgd.

Op de vraag waar de twee elkaar leerden kennen volgen Jo en Martien het pad, dat zovelen in die tijd bewandelen. Ga met een vrienden(-innen)groep ergens dansen en ‘van ut één kumt ut aander’. Op zondagavond wordt er in die tijd gedanst bij De Koppelen in Beek en Donk. “Je moest daar om 6 uur al zijn, anders waren alle tafels bezet”, legt Martien uit. “En om half elf moest ik weer thuis zijn” ,lacht Jo. “Heel anders dan tegenwoordig, want dan gaan ze rond die tijd pas van huis.” Martien vult aan: “En dan ging het de hele avond niet om het dansen, maar meer om het vasthouden, want dansen kon ik niet goed.”

Opleiding
Martien is iemand, die veel verschillende banen heeft gehad. Hij leert het vak van timmerman van zijn vader, die hem al vroeg meeneemt op de bouw. Later wordt hij uitvoerder. Hij is vol lof over zijn arbeidsverbanden bij bouwbedrijf Manders in Helmond en later bij Van Roij, waar hij exclusieve trappen leert maken. “We hebben er eens één gemaakt van eikenhout, die meer dan een ton woog. Die moest in Brussel worden geïnstalleerd.” Ook na zijn pensionering blijft hij timmerman, maar dan meer in de dienst van de kinderen, die regelmatig een beroep op zijn kennis doen.

Jo volgt na de lagere school de huishoudschool en de MaterAmabilis. Deze laatste was eigenlijk een voorzetting van de huishoudschool, maar omvatte ook lessen in EHBO, ziekenverzorging en esthetisch-culturele vorming. Daarnaast kregen de meisjes naailes. Daar heeft Jo veel aan gehad, want kleren in haar maat zijn in verband met haar lange postuur moeilijk via de normale confectiezaken te koop. Ze maakt die uit noodzaak daarom meestal zelf. Na de school krijgt ze een baan in de dieetkeuken van het Binnenziekenhuis in Eindhoven. Later werkt ze nog een tijd in de telefooncentrale van hetzelfde hospitaal. Maar het overgrote deel van haar getrouwde leven is Jo thuis voor de kinderen.

Parasol
In zijn tienerjaren besteedt hij veel tijd aan het volgen van wielrenwedstrijden. Ook het schieten bij handboogclub De Eendracht is lang zijn tijdverdrijf geweest. Samen met een paar vrijwilligers heeft hij ervoor gezorgd dat het onderkomen achter het Dorpshuis gestalte kreeg. Op dit moment schiet Martien nog bij Sint Petrus, een groep oudere boogschieters. Voetballen deed Martien ook, zo voetbalde hij bij ‘Dun Heikant’ en bij ASV-junioren.

Jo is graag bezig in de tuin, maakt nog steeds haar eigen kleding en vermaakt oudere jasjes tot een blits geheel voor haar kleindochter. Samen met Martien fietst ze graag op de elektrische fiets. Het paar ging graag op vakantie in Oostenrijk aan de Millstättersee. Ook hun feest bij het 40-jarig huwelijk brachten ze met het gezin door in Seeboden, een plaats aan het genoemde meer. De vakanties in Zeeland zijn een begrip in het gezin. “De rode parasol, die als baken diende aan het drukke strand ligt nog steeds boven op zolder”, lacht Jo.

Tegenwoordig blijven ze wat dichter bij huis. Hun levensmotto wordt verwoord door Martien: “Je moet ervoor zorgen dat je niet te vaak thuis bent, veel op elkaars lip is niet goed.” Het 50-jarig huwelijk, dat op 28 juli een feit is, wordt natuurlijk gevierd, maar het wordt geen uitgebreid feest. Ze houden het bij het eigen gezin.