Goed geworteld in Beek en Donk: Brhane Guosh

15 maart 2025, 10:12 Human Interest

Maak in deze maandelijkse rubriek kennis met Laarbeekenaren die een buitenlandse achtergrond hebben. Wat dreef hen om naar hier te komen? Was het werk, liefde, adoptie of de vlucht voor oorlogsgeweld? Hoe bevalt het leven hier en wat missen ze? Maar vooral, zijn ze goed geworteld in de gemeenschap waarin ze terecht kwamen? Redacteur Jac Babin vraagt het ze op de man/vrouw af.

Dit is het verhaal van Brhane Guosh (35) en zijn vrouw Brhana (30). Eritresche vluchtelingen, die in Nederland een veilig heenkomen vonden. Openhartig vertellen ze, in redelijk Nederlands, hoe moeilijk en gevaarlijk de vlucht was. Hoe zij door Nederlanders goed geholpen werden. “Eritrea is een onveilig land”, zegt Brhane. “Er is geen democratisch gekozen regering. Het land wordt met ijzeren hand geregeerd door een dictator. Vaak is er oorlog met buurlanden. Onze dictator heeft een lange dienstplicht ingesteld voor elke Eritreeër. Zeg maar dienstplicht tot aan de dood. Ook ik moest soldaat zijn“, zucht Brhane.

Getrouwd
“Ik trouwde met Brhana. We kregen een zoon, Lamek, en besloten om te vluchten. Lamek was nog een baby. We zagen voor ons en Lamek geen toekomst meer in Eritrea. We vertrokken op 14 december 2014, een groepje van vijf mensen inclusief Brhana en de kleine Lamek.”

De vlucht
“De lange en gevaarlijke reis ging via Soedan, Libië, Italië, Oostenrijk, Duitsland, naar Nederland. Vaak te voet of we kregen een lift. Het was spannend om de grens tussen Eritrea en Ethiopië over te steken. Grenswachten schoten op dienstplichtigen die probeerden het land te ontvluchten. We bereikten Ethiopië levend.”

Afscheid
“Hier moest ik afscheid nemen van Brhana en Lamek. Een tocht door de woestijn van Soedan naar Libie zou voor hen te zwaar zijn. Ik hoopte dat we later weer herenigd zouden kunnen worden. Er volgde een helse tocht door de woestijn. Ik zag mensen sterven. Uit lijfsbehoud heb ik zelfs urine gedronken. In Libië betaalde ik 6000 euro aan mensensmokkelaars. Die zorgden voor een plaats op een gammele houten boot naar Italië...

Van AZC naar AZC
“Na omzwervingen door diverse Europese landen, meldde ik me op 27 september 2015 in Ter Apel. Ik ben daarna wel vijf keer verplaatst”, zo gaat Brhane verder. Ter Apel, Den Helder, Zaandam,… Werken mocht niet. Ik volgde taallessen en deed veel aan sport. Uiteindelijk kwam ik terecht in Aarle-Rixtel en later hier in Beek en Donk. Ik heb inmiddels de Nederlandse nationaliteit. Ik werk voor Senzer in de plantsoenendienst. Eerst in Mariahout nu in Aarle-Rixtel. Brhana en Lamek zijn drie jaren in Ethiopië gebleven. Met heel veel hulp van Henk van Beek en zijn vrouw Wilma, zijn we herenigd.

Nederlanders volgens Brhane
“In Mariahout kon ik bijna niet werken”, grapt Brhane. “Overal vroegen mensen me om koffie te komen drinken. Toen de band van mijn fiets lek was, werd die door hulpvaardige mensen meteen geplakt. Zo gaat dat trouwens ook met mijn buren hier in Beek en Donk, ze staan meteen klaar om te helpen. ‘Brhane, is er nog een verbeterpuntje te bedenken voor al die perfecte Nederlanders’, wil DeMooiLaarbeekKrant weten. Na lang aandringen en wat hulp van Wilma, komt het hoge woord eruit: “Jullie praten veel en gemakkelijk over seks!”, lacht Brhane.

Kinderen
Het echtpaar heeft inmiddels twee zonen. Lamek is tien, Sham is vier. Lamek spreekt goed Nederlands, zit op zwemles en voetbalt bij Sparta‘25. Op school heeft hij veel vrienden. Brhana zou graag in contact komen met een gymnastiekclubje voor vrouwen. Eten? “Soms de Nederlands pot”, lacht Brhana. “Soms op z’n Eritrees, met je handen. We scheuren dan een stukje van de pannenkoek af en vullen die met lekkernijen die op tafel staan.”

Goed geworteld
Zeker weten! Beste lezer, mocht u na het lezen van dit artikel, vanuit Laarbeeks groen, uitbundig begroet worden door iemand, gehuld in een oranje jas… Groet joviaal terug. Het is Brhane, weet je wel, Brhane, nieuwe Nederlander uit Eritrea!