Goed geworteld in Mariahout: Oekraïeners in de Pastorie

Deze maand maken we kennis met een Oekraïens gezin dat sinds anderhalf jaar is gehuisvest in de pastorie in Mariahout. Het zijn Olexandr Boichuk, en zijn vrouw Maria met hun zoontje Sacha. Vriendelijke mensen die met behulp van een vertaalprogramma hun verhaal vertellen.

De pastorie biedt plaats aan zeven vluchtelingen. Tonny, Ria en Nelleke zijn vrijwilligers die waken over het welzijn van de vluchtelingen. Tonny bracht DeMooiLaarbeekKrant in contact met dit gezin en was met zijn vertaalprogramma van onschatbare waarde tijdens dit interview.

De familie Boichuk
De familie woonde in Ternopil. Dorpje met 1000 inwoners, in het Zuidwesten van Oekraïne. Olexandr (31) werkte op een groot tuindersbedrijf van wel 600 ha. Ze verbouwden daar groenten, appels peren en pruimen. Maria werkte in een kapsalon in de stad. Beiden hadden plezier in hun werk. “Ik had hele leuke klantjes”, zegt Maria.

Oorlog
Dat plezier werd danig verstoord door oorlog. “Ons dorpje was geen doelwit”, vertelt Maria. “Maar ’s nachts vlogen er wel raketten over ons huis. Op weg naar grotere plaatsen, energiecentrales, fabrieken, huizen… Steeds ’s nachts, want dan maken ze meer slachtoffers als iedereen binnen is. Onze luchtafweer haalde zoveel mogelijk raketten neer. Brokstukken veroorzaakten veel schade.”

Angst
Het gezin Boichuk leefde voortdurend in angst. Als het luchtalarm klonk, moest er een schuilplaats gevonden worden. Vaak was er na deze nachtelijke aanvallen geen stroom en was het overal pikkedonker. “Sacha was in het donker doodsbenauwd en kon niet slapen”, zucht Maria. “In het begin dachten we dat de oorlog niet zo lang zou duren. Gaandeweg groeide bij ons het besef dat er voor ons en voor Sacha geen toekomst meer was in Oekraïne.”

Het besluit om te vluchten
“De raketaanvallen op ons land werden steeds heviger”, zegt Olexandr. “Ik had twee broers in het leger. Één broer sneuvelde. Op zijn begrafenis namen Maria en ik het moeilijke besluit om ons land te ontvluchten. In eerste instantie was ons reisdoel Polen. Daar woonden vrienden, maar die waren inmiddels verkast naar de Verenigde Staten.”

Vlucht
Ze pasten hun reisdoel aan. Na een taxirit van 700 km bereikten ze Polen. Hier stapten ze op de bus naar Nederland. Een rit van nog eens 1100 km. Na drie dagen non-stop reizen konden ze zich melden in Utrecht. Via Eindhoven kwamen ze terecht in de pastorie in Mariahout.

Opnieuw angst
Alleen in een vreemd land, met slechts één koffer aan bezittingen, zonder werk, zonder geld, omringd door mensen die je niet kunt verstaan. “Dat veroorzaakt ook angst”, zegt Maria. “Een ander soort angst, maar toch... Gelukkig werden we goed opgevangen door alleraardigste mensen in Mariahout zoals Tonny, die altijd zei: ‘Alles komt goed’!”

Een nieuw leven
En alles kwam goed met de ‘Boichukjes’. Maria doet vrijwilligerswerk bij dementerenden in een zorginstelling. Ze kookt, doet boodschappen, maakt een praatje met andere ouders als ze Sacha naar school brengt. Sacha komt juist uit school en heeft het daar best naar zijn zin. Olexandr werkt bij een tomatenteler in Beek en Donk. Vorig jaar kookten de Oekraïners voor Mariahoutenaren en afgelopen februari werden ze door Mariahoutenaren getrakteerd op Hollandse stamppotjes.

Terug naar Oekraiene
“Ik mis mijn land, mijn vrienden, mijn familie. Maar een terugkeer zit er niet meer in”, denkt Maria. We hopen het wel. Kunnen we de Russen nog wel ooit vertrouwen? De tijd zal het leren. En bovendien, Sacha wil niet meer terug. Hij heeft veel Mariahoutse vriendjes.”

Goed geworteld?
Nee, dat kan nog niet!, Goed terecht gekomen? Ja! Goed bezig? Ja! Maria en Olexandr, dank voor dit openhartige interview. Alles komt goed!